"Gdy nastolatka zajdzie w ciążę, zmusimy ją do aborcji"

wp.pl | dodane 2009-08-03 (14:19)

A A A

Kobiety w FARC nie mają lekkiego życia (fot. AFP / Luis Acosta)

FARC to najsłynniejsza i najstarsza z marksistowskich latynoskich bojówek. Być może nawet 40% członków tej organizacji to kobiety. I chociaż w rękach dzierżą karabiny, to same są często ofiarami i niewolnicami tego, co współtworzą.

FARC, czyli Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (hiszp. Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii) to w Ameryce Łacińskiej już legenda. Żadna inna bojówka nie była w stanie przez tyle lat nieprzerwanie walczyć z kolejnymi rządami. Niestety, każdy rok konfliktu przynosi kolejne tysiące ofiar.

Organizacja założona została w 1964 roku na terenach wiejskich z ramienia Kolumbijskiej Partii Komunistycznej. Jej liderzy za cel obrali sobie walkę przeciwko kapitalizmowi i stworzenie państwa, w którym wszyscy byliby równi.

Gdy któraś z guerrillaras zostaje zapłodniona, dowództwo FARC zmusi ją do aborcjiSzokujące fakty o FARC

Guerrilleros (hiszp. partyzanci) szybko zdobywali popularność, gdyż biedne, w znacznej część wiejskie społeczeństwo Kolumbii było zmęczone ponoszeniem ofiar w ciągłych konfliktach, które od lat rozpętywali liberałowie i konserwatyści i uwierzyło, że lewicowi wojownicy przyniosą zmiany. Marksistowsko-leninowskie teorie walki klas, równości społecznej i wolności trafiły więc w Kolumbii na podatny grunt.

Rok 1964 uznaje się za początek kolejnej wojny domowej w Kolumbii, tym razem między komunistami a pogodzonymi już konserwatystami i liberałami, którzy połączyli siły w walce z "czerwonymi”. Konflikt trwa nieprzerwanie do dzisiaj, kosztował życie, w zależności od statystyk, kilkudziesięciu do ponad dwóch setek tysięcy ludzi. W wyniku represji dokonywanych przez wszystkie strony ponad cztery miliony ludzi musiało opuścić swoje domy.

W ciągu tych 45 walk były momenty, gdy FARC kontrolował znaczną część Kolumbii. Siła bojówki jednak systematycznie maleje od 2002 roku, gdy wspierany przez USA prezydent Alvaro Uribe rozpoczął kampanię przeciwko organizacji. Siły Rewolucyjne od wielu lat finansują swą działalność poprzez handel narkotykami i porwania dla okupu, a podczas ich ataków ginie wielu cywili. FARC się zatem bardzo dużym problemem dla państwa.

Od rozpoczęcia ofensywy kolumbijskiego rządu szeregi FARC zostały znacznie przerzedzone. Wielu bojowników zginęło podczas walk, a dziesiątki tysięcy zostało pojmanych. Dzisiaj liczbę partyzantów ocenia się na od kilku do kilkunastu tysięcy osób rozlokowanych na rozmaitych frontach. Być może aż 40% bojowników stanowią kobiety, a proporcja ta ciągle rośnie z związku z malejącą liczbą mężczyzn w oddziałach FARC. Większość bojowniczek ma mniej niż 25 lat.

Wiele z nich, po kilku latach służby, próbuje opuścić szeregi bojówki. Zazwyczaj bezskutecznie.

Bo cóż innego robić?

Najpierw zastanówmy się jednak, dlaczego tak duża liczba kobiet zasila szeregi brutalnej partyzantki ukrywającej się w amazońskiej dżungli?

Jednym z głównych czynników jest fatalna sytuacja gospodarcza kraju. Kolumbia to jedno z najbiedniejszych państw Ameryki Łacińskiej, 35% ludzi żyje tam w biedzie, blisko 10 milionów nie ma dachu nad głową. Różnice dochodów między najbogatszymi a najuboższymi są ogromne. A pamiętajmy, że to, co w europejskich warunkach nazywane jest nędzą, w Ameryce Łacińskiej wielu przyjęłoby z radością.

W takim państwie młodzi ludzie nie mają wielu perspektyw. Edukacja dostępna jest tylko dla garstki lepiej sytuowanych. Rozrywki i pracy, zwłaszcza na wsi, praktycznie nie ma. Sytuacja kobiet jest szczególnie zła. W tej część Ameryki Łacińskiej panuje mit machismo (od hiszp. macho – samiec), według którego mężczyźni mają przewagę nad kobietami, których miejsce jest w domu. Nawet jeśli uboga rodzina uzbiera pieniądze na edukację dziecka, najpierw do szkoły pośle syna. Córce pozostaje czekać.

I czeka, zazwyczaj na mężczyznę, który weźmie ją za żonę w wieku jeszcze nastoletnim. I wtedy życie zamieni się w ciąg sekwencyjnie powtarzanych scen: sprzątanie, dzieci i okazyjne lanie od męża, który jako „prawdziwy macho” ma przecież prawo czasami się wściec. Poziom przemocy domowej i seksualnego wykorzystywania kobiet w tym kraju "samców” należy do najwyższych na świecie.

Podobnie jak i liczba prostytutek. Dla wielu dziewczyn sprzedaż swojego ciała jest jedynym sposobem na utrzymanie. UNICEF alarmuje, że w Kolumbii ponad 35 tysięcy nieletnich trudni się prostytucją.

I tak będą mijać lata.

Młode Kolumbijki, szczególnie te z prowincji, mają świadomość, że taka przyszłość czeka większość z nich.

I wtedy oto pojawiają się odziani w kamuflujące mundury bojownicy FARC. Opowiadają o walce o równość, o prawa kobiet, o wolność i lepszy świat. O zabieraniu pieniędzy bogatym i rozdawaniu biednym. Mówią o przedzieraniu się przez dżunglę, budowaniu obozów. Również o tym, że w dżungli każdy, kobieta czy mężczyzna, ma takie same obowiązki – od prania bielizny poprzez budowanie latryn do strzelania z M16 lub AK-47. Obiecują, że nauczą każdą kobietę się obronić, że dadzą jej możliwość kształcenia się, zapewnią towarzystwo i wyżywienie. I że jeśli ktoś tylko spróbuje je molestować lub zgwałcić, spotka go surowa kara.

Jedyne czego oczekują w zamian, to oddanie sprawie.

Chociaż oficjalnie do partyzantki można wstąpić dopiero po 15. roku życia, przyłączają się do nich, według Human Rights Watch w 90% przypadków na ochotnika, również dziewczynki nie mające nawet 10 lat. Rodzice mają świadomość, że nie są w stanie zapewnić dzieciom przyszłości, więc godzą się z rozstaniem. Młode kobiety liczą na przygodę i poprawę losu, więc zaciągają się do szeregów FARC. Niektóre zakochują się w twardych guerrilleros i, mimo że niechętne zabijaniu, podążają za nimi w głąb dżungli, by razem walczyć z wrogami rewolucji.