Hitler Afryki - Zachód go chwalił, gdy on mordował

wp.pl | dodane 2011-03-30 (11:01)

A A A

Robert Mugabe prezydent Zimbabwe od 1987 roku (fot. AFP / Alexander Joe)

Jest inteligentny, przebiegły, mściwy i okrutny. Kiedy świat podziwiał go za wybaczenie swoim białym oprawcom, Robert Mugabe wybijał tysiące czarnych przeciwników. Jego życie to walka. Reguły ustala on sam. Wiele osób porównuje go do Hitlera. Sam Mugabe przyznał, że jeśli Hitler chciał suwerenności i sprawiedliwości dla swojego narodu, to on chce być Hitlerem po wielokroć.

To jeden z ostatnich przyjaciół Muammara Kadafiego. Gdy w Libii zaczęły się rozruchy, Mugabe wysłał pułkownikowi zimbabweńskich najemników na ratunek. Tyrani tak mają - trzymają się razem. W chwili próby mogą na siebie liczyć.

1. Początek

Idę na wojnę obojętnie czy wrócę, czy nie.

- Robert Mugabe, żegnając się z matką, 1975

Bali się go. Byli pewni, że będzie się mścił: za kolonializm, za jedenaście lat więzienia, za martwych kompanów. Kiedy biali władcy Rodezji siadali do rozmów pokojowych z Robertem Mugabe, spodziewali się najgorszego. Nie bez powodów.

W 1960 roku Mugabe wrócił z kilkuletniej tułaczki po Afryce. Żył w RPA, Ghanie, Zambii i Tanzanii; studiował, pracował jako nauczyciel i widział, jak kontynent zrzuca kajdany. W końcu zapragnął, by jego ojczyzna również była wolna - nie tylko od Wielkiej Brytanii, ale i rasistowskich rządów białej mniejszości, która kierowała Rodezją od dekad.

Mugabe wstąpił w szeregi niepodległościowej Afrykańskiej Unii Narodowej Zimbabwe (ZANU). Szybko wsławił się ognistymi przemówieniami. Z zaciśniętymi pięściami grzmiał o afrykańskiej godności i dumie, a tysiące słuchaczy spijały słowa z jego ust. Uważnie obserwowały go też służby bezpieczeństwa. W 1964 roku trafił za kratki. Zarzut: działalność wywrotowa. Nie dostał przepustki nawet na pogrzeb swego pierworodnego, czteroletniego synka.

Ale więzienie nie zniszczyło Mugabe. W oczach tłumów stał się bohaterem cierpiącym za miliony czarnych. In absentia wybrano go do ścisłego kierownictwa ZANU. Gdy pod koniec 1974 roku wyszedł na wolność, chciał walczyć dalej. Ścigany przez bezpiekę, przedostał się do sąsiedniego Mozambiku. Tam już czekali wygnani wojownicy, wypatrujący lidera, który poprowadzi ich do zwycięstwa. Robert Mugabe wiedział, że może to zrobić.

Z obozów w Mozambiku i Zambii partyzanci ZANU rozpoczęli wojnę podjazdową. Regularnie przekraczali granicę z Rodezją, by atakować białych farmerów i rodezyjskie wojsko. Wspomagali ich bojownicy z ZAPU, konkurencyjnej organizacji wyzwoleńczej. Razem wysadzali pociągi i tory kolejowe, ustawiali pułapki na drogach i przejmowali transporty. Rząd nie przebierał w środkach. Złapanych rebeliantów czekały długie i okrutne tortury. Czarni cywile traktowani byli jak potencjalni dywersanci.

Pod presją, premier Rodezji Ian Smith zgodził się na rozmowy pokojowe. Mugabe nie chciał negocjować. Uważał, że będzie w stanie wygrać wojnę siłą, a dyplomacja mogła tylko ograniczyć rozmiar tryumfu. Ostatecznie jednak przystał na pertraktacje. W 1979 roku konflikt dobiegł końca. Kosztował życie około 30 tysięcy ludzi.

Porozumienie, przy udziale Brytyjczyków, podpisano w Lancaster House w Londynie. Rodezja stała się państwem rządzonym przez czarną większość. Przyjęła nową, afrykańską nazwę - Zimbabwe.

Gdy Mugabe wracał do kraju, gigantyczny tłum witał go jak mesjasza. Kilka miesięcy później zasiadł w fotelu premiera. Biali czekali na rzeź. Ale zemsta nie nadeszła. Nie wtedy.

2. Zaskoczenie

Nie może być usprawiedliwieniem, że biali nękali nas, gdy mieli władzę, więc teraz czarni będą nękać ich. Zło jest złem, obojętnie, czy czyni je biały przeciwko czarnemu, czy czarny wobec białego.

- Robert Mugabe, inauguracja rządu, 1980

Chociaż walczyli z nim od lat, biali niewiele wiedzieli o nowym premierze. Postrzegali go głównie przez pryzmat wojny i rasistowskich stereotypów. Byli bardzo zdziwieni, gdy pokazał się im wszystkim po raz pierwszy. Inteligentny, elokwentny, w doskonale dopasowanym garniturze - nie wyglądał jak komunistyczny gangster, jakiego oczekiwali.

Najwięcej obaw mieli biali farmerzy. Było ich zaledwie około sześciu tysięcy, ale posiadali większość najlepszych terenów uprawnych. Wyobrażali sobie, że Mugabe przemocą zabierze im ziemie i odda je czarnym. Wielu członków ZANU tego właśnie żądało.

Mugabe poszedł inną drogą. Osobiście zachęcał białych do rozwoju farm. Utrzymywał wysokie ceny skupu zbóż i niskie podatki, uprościł przepisy dotyczące nabywania nieużytków. Gospodarka Zimbabwe opierała się na rolnictwie, a biali farmerzy byli w nim najlepsi - mieli doświadczenie, znali nowe technologie i zasady rynku. Pozostawieni w spokoju, rozwijali swoje gospodarstwa, zatrudniali coraz więcej ludzi i pomagali w odbudowie kraju.

Postawa Mugabe zaimponowała Zachodowi. Światowi przywódcy zobaczyli w nim rozsądnego polityka, w którego warto zainwestować. Szacunek, jakim cieszył się w Afryce, czynił z niego wartościowego sojusznika. Do Zimbabwe popłynęły rzeki zachodniej pomocy. Modernizowano miasta, budowano drogi i mosty. W krótkim czasie właściwie każdy obywatel zyskał dostęp do służby zdrowia i mógł pójść do szkoły.

Edukacja zawsze była oczkiem w głowie Mugabe. Jako dziecko wolał czytać książki leżąc pod drzewem niż bawić się z kolegami. Później studiował na kilku uczelniach; w więzieniu kończył kursy korespondencyjne. Ogółem zgromadził aż siedem dyplomów wyższych uczelni. Chciał więc, by wszyscy jego rodacy potrafili chociaż czytać i pisać. Do dziś wskaźnik analfabetyzmu w Zimbabwe jest prawie najniższy na kontynencie.

poprzednia następna

[1] 2 3

TAGI: robert mugabe, zimbabwe, zanu, zapu, rodezja, prześladowania, matabeleland, dyktator, ndebele

oceń

Podziel się

zobacz ranking wiadomości

wiadomości

galerie

Poczet zbrodniarzy

w innych serwisach WP

Opinie

Masz pomysł? Uwagi? Napisz do nas!

Nick

Masz konto na WP? Zaloguj się Nie masz konta? Załóż konto!

Twoja opinia

Pozostało znaków: 4000

[Pokaż regulamin]

REGULAMIN

ostatnio aktywne | najnowsze | najstarsze | najczęściej oceniane | najczęściej odpowiadane

Ocena: 0 [0]

~MirekS [2012-02-21 19:36]

Zawsze mnie zastanawia ta tzw. "choroba władzy". Jak to jest, że ludzie, którzy walczyli dla dobra narodu, stają się po zdobyciu władzy katem tego właśnie narodu?