Mordercza rywalizacja zyskuje na popularności w Polsce

Polska Zbrojna | aktualizacja 2011-12-17 (10:27)

A A A

Przygotowania do "szaleńczego" maratonu (fot. Polska Zbrojna / Jacek Szustakowski)

Pokonanie 42 kilometrów z ciężarem ponad 10 kilogramów w mniej niż cztery godziny to szaleństwo. I właśnie dlatego - jak pisze "Polska Zbrojna" - Maraton Komandosa zyskuje na popularności. Zgłaszają się do niego doświadczeni wojskowi, ale i cywile, pojawił się nawet bezdomny biegacz. Każdy ze startujących ma swoją metodę na to "szaleństwo".

Sędziowie przez ponad godzinę ważyli 260 plecaków. Nie mogły być lżejsze niż 10 kilogramów, a ich gabaryty nie mniejsze niż 45x30 centymetrów. Kolorystyką musiały przypominać barwy munduru polowego. Sprawdzano też obuwie maratończyków. Dopuszczone były tylko buty o kroju wojskowym, z wysokimi cholewkami.

Kilka minut przed startem wpuścili do strefy plecakowej zawodników. Niektórzy dopakowali butelki z napojami. W przeciwieństwie do biegów ulicznych tu nie ma punktów odżywczych. Napoje i odżywki można wziąć jedynie na półmetku.

Starszy chorąży sztabowy Zbigniew Rosiński, dyrektor biegu i wiceprezes Mety, najpierw wypuścił na trasę jadącego na wózku Leszka Bohla, niepełnosprawnego z Torunia. Minutę później Edward Maniura, burmistrz Lublińca, dał sygnał pozostałym maratończykom, wśród których było dwóch Słowaków, Anglik i Czech. Na końcu na trasę ruszył kapitan Andrzej Liśniewski z Wojskowej Akademii Technicznej. Po raz trzeci z rzędu podjął się zabezpieczania tyłów. Tym razem na plecaku nie umocował napisu "Koniec wyścigu", lecz saperkę. Obiecał popędzać nią maruderów.

Pierwsze kłopoty

Interwencja kapitana po raz pierwszy była potrzebna na trzecim kilometrze. Poprosił organizatorów o przysłanie karetki do zawodnika, który z powodu odwodnienia nie mógł kontynuować rywalizacji. Następnie zostawił z wolontariuszem maratończyka na wózku, który zrezygnował z jazdy. - Trasa wyglądała na dość twardą, ale momentami było miękko jak na plaży. Kręciłem, a koła stały w miejscu. Inaczej niż w maratonie ulicznym - relacjonował rozżalony Bohl. Jazdę utrudniał mu też plecak. Do startu w Kokotku zachęciły go zdjęcia z poprzedniej edycji imprezy, które obejrzał w internecie. A nie jest nowicjuszem. Zaliczył już dziesięć maratonów, osiem półmaratonów i kilka rajdów terenowych. Dlatego tak żałował.

Piotr Żukowski, bezdomny z Dworca Centralnego w Warszawie, na piątym kilometrze dogonił piechura startującego poza konkursem. Jednak na ósmym kilometrze przegoniony "chodziarz" doścignął bezdomnego, którego zatrzymała naprawa suwaka w plecaku. Później zresztą większe kłopoty omal nie udaremniły Żukowskiemu ukończenia 217. maratonu w karierze.

-

Na 17. kilometrze pękła mi jedna z dwóch butli dociążających plecak. Siedem litrów wody spłynęło po plecach. Na półmetku wymieniłem butlę, ale już nie mundurPiotr Żukowski

Na 17. kilometrze pękła mi jedna z dwóch butli dociążających plecak. Siedem litrów wody spłynęło po plecach. Na półmetku wymieniłem butlę, ale już nie mundur - tłumaczył. Przemoczony walczył z doskwierającym zimnem i kłopotami żołądkowymi. Zmagał się z dystansem przez ponad siedem godzin, ale dotarł do mety szczęśliwy z ukończenia po raz trzeci Maratonu Komandosa.

Żukowski ma ze sobą już siedem biegów na 100 kilometrów i 199 półmaratonów. Dwusetnego nie może zaliczyć, bo ostatnio polubił całe maratony. Kiedy przed kilku laty dowiedział się, że komandosi organizują oryginalny bieg pod Lublińcem, za punkt honoru postawił sobie jego ukończenie. Chciał zrobić psikusa wujkowi, który był lekarzem wojskowym w stopniu pułkownika, a w młodości uprawiał lekką atletykę.

Specyficzny bieg

Maraton Komandosa jest specyficznym biegiem. Na żadnej imprezie zawodnicy nie są przed startem tak szczegółowo kontrolowani. Nigdzie, poza Maratonem Twardziela, którego organizatorzy wzorowali się na zawodach w Kokotku, nie waży się plecaków, bo też w typowych imprezach biegowych nikt nie startuje z ciężarami. Dwudziestu sześciu śmiałków było pierwszymi w Polsce (a może i na świecie) kandydatami do przebiegnięcia w pełnym umundurowaniu 42 kilometrów z ciężarem ponad 10 kilogramów. Ekstremalnego testu nie zdało tylko dwóch z nich. Szeregowy z 25 Brygady Kawalerii Powietrznej kilka kilometrów przed półmetkiem ledwie trzymał się na nogach. Mimo odwodnienia nie wsiadł do auta z napisem "Koniec". Ku zdumieniu wszystkich ukończył bieg.