Marzenie Hitlera - ta broń mogła odmienić losy wojny

Polska Zbrojna | dodane 2011-08-25 (11:03)

A A A

Niemcy mieli plany budowy bombowa transatlantyckiego (fot. US NAVY)

Zdobycie amerykańskich fabryk i imponujących miast z ich drapaczami chmur było marzeniem niemieckich przywódców jeszcze przed rozpoczęciem II wojny światowej. O płonących i walących się wieżowcach śnił podobno sam Adolf Hitler. Problem polegał jednak na tym, że odległość z Niemiec do wschodniego wybrzeża USA wynosiła 5,8 tysiąca kilometrów. Trzeba by było pokonać ten dystans z ładunkiem przynajmniej kilku ton, a następnie wrócić. Niemcy mieli plany bombowca zdolnego przelecieć Atlantyk... i wrócić.

Mimo trudności technicznych Niemcy próbowali zbudować bombowiec, który byłby zdolny do takiej akcji. Założenia programu sformułowano prawdopodobnie w 1940 lub 1941 roku, kiedy wojna ze Stanami Zjednoczonymi stawała się nieunikniona. Celem ataków miały być nie tylko miasta wschodniego wybrzeża, lecz także zakłady przemysłu lotniczego. Planowano upieczenie dwóch pieczeni przy jednym ogniu: zmniejszenie potencjału produkcyjnego USA i Kanady, a zarazem zepchnięcie alianckiego lotnictwa do defensywy, tak żeby nie było w stanie prowadzić szeroko zakrojonych działań nad terenem III Rzeszy.

Dzięki podbojowi Francji bazę dla transatlantyckich bombowców mogły stanowić zachodnie tereny tego kraju (okolice Bordeaux). Pojawił się też dość nierealny pomysł zajęcia portugalskich Azorów, by znacznie skrócić trasę samolotów. Niemcom nigdy nie udało się jednak zająć neutralnej Portugalii, a nawet gdyby do tego doszło, budowa wielkiej bazy lotniczej na atlantyckich wyspach wobec przewagi floty alianckiej i tak nie byłaby możliwa.

Tajemniczy Ju-390

Punkt wyjścia do zbudowania przez Niemcy bombowca o transkontynentalnym zasięgu stanowiły samoloty pasażerskie, szczególnie czterosilnikowy Focke-Wulf Fw 200, który jako Condor był wykorzystywany w czasie wojny do ataków na konwoje atlantyckie. Na jego podstawie powstały kolejne maszyny: Fw 300 i sześciosilnikowy Ta 400. Ten ostatni teoretycznie był w stanie dotrzeć do wybrzeży Ameryki, ale prace nad nim nigdy nie wyszły poza fazę modelu do prób aerodynamicznych.

Focke-Wulf ustąpił miejsca czterosilnikowemu Messerschmittowi Me-264. Zbudowano nawet trzy prototypy Me-264, po czym skoncentrowano się na Junkersie Ju-390. Powstały morskie wersje rozpoznawcze i bojowe tej maszyny, wyposażone w rakietowy pocisk przeciwokrętowy. Pod bombowiec można było podczepić niewielki myśliwiec do samoobrony.

Chociaż pierwszy prototyp Ju-390 został zbudowany już w 1940 roku, to pomimo obiecujących osiągów liczba wyprodukowanych egzemplarzy nie przekroczyła trzech. Ju-390 to jedna z najbardziej tajemniczych maszyn III Rzeszy. W latach pięćdziesiątych gruchnęła sensacyjna wiadomość, że dwa samoloty tego typu doleciały w czasie wojny nad Nowy Jork w trakcie misji rozpoznawczej. Historię tę trzeba jednak włożyć między bajki. Jest mało prawdopodobne, żeby któryś z prototypów był w stanie wykonać tak trudny lot. Maszyną, ze względu na jej olbrzymi zasięg, była zainteresowana Japonia, która jesienią 1944 roku kupiła nawet licencję i szczegółowe plany dotyczące Ju-390.

Konwencjonalny nalot na Stany Zjednoczone musiałby wiązać się z poważnymi stratami zarówno w sprzęcie, jak i w ludziach. W kolejnych latach wojny Niemcy zaczęli więc skłaniać się ku koncepcjom bardziej rewolucyjnym. Chcieli maszyny nieosiągalnej dla alianckich myśliwców, prawdziwego Wunderwaffe. Rozważano coraz bardziej szalone projekty.

Jedną z koncepcji była na przykład budowa lotniskowca, z którego mogłoby wystartować kilka samolotów kamikadze o olbrzymiej sile rażenia. Projekt upadł w obliczu bezdyskusyjnej przewagi aliantów na morzach - taki lotniskowiec nie miałby szans na wykonanie swojego zadania.

Z kolei projekt "Świński grzbiet" ("Huckepack") miał polegać na wysyłaniu ciężkich bombowców Heinkel He-177 Greif z podwieszonym… bombowcem Do-215. Ten ostatni byłby odłączany nieopodal brzegów USA. Po ataku jego załoga miała skakać do Atlantyku i być podejmowana przez U-boota. Projekt zarzucono ze względu na wysokie koszty jednorazowych maszyn.